Poređenje sa drugim globalnim metropolama je upečatljivo. U Njujorku na jednog milionera dolaze 22 stanovnika, u Londonu 41. U Parizu odnos iznosi jedan prema 14, dok je u Rimu jedan milioner na svaka 54 stanovnika.
Milano se, međutim, nalazi na samom vrhu svetske liste. Posmatrano u apsolutnim brojkama, kako prenosi Il Sole 24 Ore, u gradu živi oko 115.000 milionera.
Još izraženija je koncentracija najvećih bogatstava. Osoba sa imovinom većom od 100 miliona evra ima 182, odnosno jedan na svakih 7.962 stanovnika. To je odnos uporediv sa Los Anđelesom i Parizom, a znatno povoljniji nego u Njujorku i Londonu.
Kada je reč o milijarderima, u Milanu ih živi 17, od ukupno 79 koliko ih ima u Italiji.
Prema navodima kompanije „Henley&Partners“, ključni razlozi za ovu koncentraciju su centralna uloga Milana u finansijama, modi i dizajnu, kao i kvalitet života i razvijena infrastruktura.
Ipak, presudan faktor je poreski okvir. Poseban poreski režim za imućne pojedince, uveden 2017. godine, omogućava onima koji prebace prebivalište u Italiju da plaćaju paušalni porez na prihode ostvarene u inostranstvu, koji danas iznosi 300.000 evra godišnje, bez obzira na stvarni iznos prihoda.
Prema podacima Državne revizorske institucije, od 2018. do 2023. godine ovom režimu je pristupilo 3.983 stranih poreskih obveznika, iako statistika ne pravi razliku po pojedinačnim godinama. U praksi to znači da dividende, kapitalni dobici i prihodi od finansijskih ulaganja ostvareni van Italije ne podležu redovnom oporezivanju, bez obaveze da se deo sredstava investira u lokalnu privredu, navodi Il Sole 24 Ore.
Raj za prenos bogatstva
Dodatni element koji Italiju čini posebno privlačnom za velike imovine jeste oporezivanje nasledstva.
Poreska stopa iznosi svega četiri odsto za prenose imovine na supružnike, decu i unuke, dok je prosečna stopa u zemljama članicama Organizacije za ekonomsku saradnju i razvoj (OECD) oko 15 odsto. Zbog toga se Italija, a naročito Milano, sve češće opisuje kao svojevrsni raj za prenos bogatstva između generacija.
Međutim, druga strana ovog razvoja ogleda se u socijalnoj strukturi grada. Milano danas beleži najveće razlike u prihodima između centralnih i perifernih zona u Italiji.
Svaki treći zaposleni ostvaruje primanja koja nisu dovoljna za pokrivanje troškova života, pre svega stanovanja.
Koncentracija superbogatih snažno je uticala na tržište nekretnina, povećavši potražnju za luksuznim i ekstremno luksuznim stanovima.
Efekti se ne zadržavaju samo u najelitnijim četvrtima. Atraktivnost grada, kako stvarna tako i percepirana, zajedno sa stalnim prilivom investicija, dovela je do rasta cena i u poluperifernim i perifernim zonama.
Prema procenama vodećih agencija za nekretnine, prosečne cene porasle su za više od 40 odsto u odnosu na period pre pandemije. Danas prosečna cena prelazi 6.000 evra po kvadratnom metru, dok u istorijskom jezgru grada dostiže i više od 11.000 evra. U slučaju nekretnina visokog standarda, u četvrtima poput Quadrilatero della moda i Brere, cene dostižu i 27.000 evra po kvadratu.
Istovremeno, oko 60.000 ljudi u gradu i okolini nalazi se na listama čekanja za socijalne stanove. To je paradoks savremenog Milana, grada koji uspešno privlači kapital i najbogatije pojedince iz celog sveta, ali koji se istovremeno suočava sa rastućim izazovima pristupačnosti i socijalne pomoći za sve veći deo svog stanovništva.
(RTS)