Centralni događaj je 99. godišnji memorijalni servis u mauzoleju groblja „Holivud forever“, gde Valentino počiva. Ovaj događaj, koji predstavlja najstariju neprekidnu godišnju tradiciju u Holivudu, održava se tačno u 12:10, u vreme kada je srce prve filmske ikone prestalo da kuca pre jednog veka u Njujorku.
Pored toga, organizovana je i specijalna projekcija njegovog poslednjeg filma, Šeikov sin iz 1926. godine, podsećajući nove generacije na harizmu koja je osvojila svet.
Ko je bio „latinski ljubavnik“
Rođen kao Rodolfo Alfonso Rafaelo Pjer Filibert Guljelmi di Valentina d’Antonguola u Italiji 1895. godine, mladi Valentino je emigrirao u Ameriku 1913. godine u potrazi za boljim životom. Nakon niza slabo plaćenih poslova, uključujući i posao plesača, probio se u rastućoj filmskoj industriji Holivuda.
Prekretnica u njegovoj karijeri dogodila se 1921. godine sa dva filma koja su ga katapultirala među zvezde: Četiri jahača apokalipse i Šeik. Ulogama egzotičnih, strastvenih i pomalo opasnih ljubavnika, stvorio je arhetip „latinskog ljubavnika“ i postao prvi muški seks simbol filmskog platna.
Njegova pojava izazivala je do tada neviđeno obožavanje ženskog dela publike, dok je kod muškaraca često nailazila na prezir. Konzervativni deo američkog društva optuživao ga je za „feminizaciju“ američkih muškaraca, smatrajući njegovu uglađenu i senzualnu pojavu pretnjom tradicionalnim vrednostima.
Upravo ta podela u javnosti samo je dodatno ojačala njegov status fenomena koji prevazilazi filmsko platno. Valentino nije bio samo glumac; bio je kulturni simbol koji je izazivao debate o muškosti, moralu i promenama u društvu.
Smrt koja je potresla svet
Na vrhuncu slave, u avgustu 1926. godine, Valentino se srušio u hotelskoj sobi u Njujorku. Hitno je hospitalizovan zbog perforiranog čira na želucu. Iako je operacija u prvi mah delovala uspešno, ubrzo je razvio peritonitis, tešku upalu trbušne maramice, i preminuo 23. avgusta.
Vest o njegovoj smrti odjeknula je svetom poput eksplozije, izazvavši globalni izliv tuge i masovne histerije. Procenjuje se da se oko 100.000 ljudi okupilo ispred pogrebnog zavoda u Njujorku, nadajući se da će poslednji put videti svog idola.
Okupljanje se pretvorilo u nerede u kojima je povređeno više od sto osoba. Mediji su izveštavali o brojnim slučajevima samoubistava i pokušaja samoubistava među njegovim najvatrenijim obožavateljkama.
Slične scene ponovile su se i kada je njegovo telo specijalnim vozom prebačeno preko cele zemlje u Holivud, gde je održana druga sahrana. Tragični kraj koji i danas inspiriše priče o zagonetki smrti Rudolfa Valentina ostavio je i neočekivan trag u medicini. Stanje od kojeg je bolovao, a koje se manifestuje simptomima sličnim upali slepog creva, u medicinskoj literaturi kasnije je nazvano „Valentinov sindrom“.
Rođenje moderne kulture slavnih
Fenomen kolektivne tuge, viđen u ovom obimu po prvi put, postao je ponavljajući obrazac u popularnoj kulturi. Stručnjaci često povlače paralele između reakcija na Valentinovu smrt i javnog žaljenja za kasnijim ikonama kao što su Elvis Prisli, Džon Lenon ili princeza Dajana.
Ovi događaji pokazuju kako masovni mediji stvaraju snažnu, gotovo ličnu vezu između publike i slavnih ličnosti, što u trenutku njihove smrti dovodi do kolektivnog izliva emocija koji briše granice između privatnog i javnog.
Valentinova smrt smatra se prelomnim trenutkom u kojem je rođena moderna kultura obožavanja slavnih. Medijsko praćenje tragedije, sa svim svojim senzacionalističkim detaljima, postavilo je temelje za tabloidno izveštavanje koje je i danas dominantno.
Stotinu godina kasnije, nasleđe Rudolfa Valentina ne živi samo kroz njegove filmove, već i kroz način na koji kao društvo doživljavamo slavu, gubitak i kompleksan odnos koji imamo sa zvezdama koje stvaramo.
(RTS)