Najteže godine za Srpsku crkvu u vreme ratova: Kosmet – i dalje živa rana na telu naroda

SRPSKA pravoslavna crkva se, tokom osam vekova postojanja, susretala sa mnogobrojnim teškim izazovima. Osim onih koji su se ticali nekih bolnih pitanja unutrašnje organizacije, za vreme i posle turskog ropstva, najteže godine za Srpsku crkvu bile su u vreme ratova kada je narod stradao, a bogomolje i baština skrnavljeni i uništavani. A, takve prilike, bezmalo traju koliko i naša autokefalna crkva. Najveća i najbolnija rana još je otvorena – stradanje naroda i svetinja na Kosovu i Metohiji. Teško je reći kada je počeo progon Srba iz južne pokrajine, ali je nesporno da neprekidno traje od završetka Drugog svetskog rata. Nova vlast je, slučajno ili ne, napravila prvu katastrofalnu grešku. Naime, odlukom NKOJ od 6. i 17. marta 1945, zabranjen je povratak na Kosmet srpskim kolonistima izbeglim tokom rata pred okupatorskim i arbanaškim terorom. Zbog tih odluka, u svoje domove, nikada se nije vratilo 1.638 srpskih porodica, a u Vojvodinu je preseljeno 2.064 familija. O iseljavanju pod pritiskom srpskog življa sa KiM, ćutalo se gotovo do početka osamdesetih godina. Jedini hroničari njihovog tihog egzodusa bili su sveštenici i vladike raško-prizrenske. Sve učestaliji su bili i napadi na Srpsku crkvu i njenu imovinu, o čemu svedoče brojna dokumenta i sudski sporovi, vođeni uglavnom bez uspeha. Stradanje srpskog življa i crkve na KiM, intenziviralo se od proleća 1981. Požar u Pećkoj patrijaršiji najavio je mnogo veću vatru koja će buknuti na KiM. U narednim godinama srpske bogomolje, manastiri, sveštenstvo i monaštvo bili su neprekidno na udaru. Hramovi su provaljivani, pljačkani i skrnavljeni, učestalija su bila ubistva i kidnapovanja, zabeležena su i silovanja monahinja u manastiru Gorioč, a besomučno se udaralo i na srpska groblja koja su razarana, nekad čak i paljena ili preoravana. Gotovo svake godine nasrtalo se na manastir Svetog Marka u Koriši kod Prizrena, na manastire Devič i Svetu Trojicu, crkve u Samodreži, Donjem Nerodimlju, Štimlju, Dolcu, kod Kline, Đakovici, Kosovskoj Kamenici… Episkop raško-prizrenski Pavle, obaveštavao je o svemu Versku komisiju SAP Kosova, ali se sve završavalo na tome. Pročitajte i: Hram sećanja na voljenog patrijarha: Decenija od smrti 44. poglavara srpske crkve obeležena u zavičaju u Slavoniji (VIDEO/FOTO) Guranje pod tepih svih ovih problema rezultiralo je strašnim pogromom koji su srpski narod i crkva doživeli u poslednjoj deceniji minulog i na pragu trećeg milenijuma. Tokom i posle NATO agresije 1999, kada je gotovo potpuno proteran srpski živalj, na KiM su na milost i nemilost albanskih terorista ostali domovi Srba i stotine svetinja. Od dolaska Kfora do danas, uništeno je više od 100 crkava, manastira, crkvišta, grobalja…

(Večernje novosti)

Napišite komentar

Najnovije iz rubrike